DE WERELD BOEIT ME MATELOOS
Elke keer weer kan ik me verwonderen over de wereld in al haar verschijningsvormen. Bijvoorbeeld het feit dat je nog steeds nieuwe gezichten ziet. Je zou denken dat de fantasie een keer op is. Steeds weer met een beperkt aantal elementen nieuwe en eigen gezichten.
De minuscule vormen die in de natuur grote dingen vormen als bijv. bomen kun je terugvinden in breiwerk (moet je wel even door de microscoop kijken). De schubben van reptielen in daken op een wolkenkrabber in New York. Al die mensen die op aarde rondlopen en haar kleuren naar eigen aard, inzicht en vaardigheid.

Verwondering en herkenning, je eigen vorm vinden, maken.
Ontdekken, spelen. Allemaal dingen die ik altijd wil blijven doen. En wil delen met anderen. Kijken hoe hun wereld eruit ziet. De grote meesters en de kleine mensen. De verse nieuwe, nog onbedorven door allerlei opgelegde wetmatigheden. In de ogen van kinderen op het moment dat ze zich iets realiseren en meester maken zie je de wereld op zijn mooist. Vind ik.
Dan hou ik van de wereld. En de mensen erin. Kan ik de zeurpieten, dwingelanden en asocialen opzij zetten.

Humor is een belangrijk onderdeel van mijn palet. Net als krachtige lijnen, een herkenbaar kleurgebruik en evenwichtige composities. Soms is de compositie het belangrijkste, de repetitie van elementen, soms het verhaal.

Naast het platte werk maak ik ook graag driedimensionaal werk. Ik zoek en maak eigen dragers van textiel of metaal. Vul ze op of naai ze aan elkaar. Kussenvormen van textiel vroeger, nu veel gevonden roestig metaal. De wieltjes erbij staan voor voortgang, in beweging blijven, constante verandering. In de gevonden voorwerpen zit een stukje geschiedenis dat ik niet ken maar wel meeneem in de nieuwe vorm. Wie weet waar wat geweest is, waar het vandaan komt en naar onderweg is?